ชีวิตการทำงานคือเกมระยะยาว

13 December 2022

ในเดี่ยว 13 ของพี่โน้ส อุดม แต้พานิช

ผมชอบวรรคหนึ่งที่พี่โน้ส พูดถึงชีวิตกับการวิ่งมาราธอน

ว่าชีวิตมันเริ่มต้นเท่ากันได้ แต่มันมักจบไม่เท่ากัน

พี่โน้สอธิบายให้เราได้เห็นภาพอย่างชัดเจน

ว่าการวิ่งมาราธอน

เราสามารถอยู่ในจุดเริ่มต้นด้วยกันได้

แต่ ณ​ เส้นชัย จะมีที่หนึ่งเพียงคนเดียวที่วิ่งเข้า

เราคงจิตนาการไม่ออกเลยว่า

จะมีมาราธอนไหน

ที่ออกวิ่งพร้อมกันเป็นร้อย

และเข้าเส้นชัยพร้อมกันเป็นร้อย

ไม่มีทางเกิดขึ้นได้เลย!

เพราะระยะทางจะคอยๆ คัดเลือกคนที่

พร้อมที่สุด แข็งแรงที่สุด และเร็วที่สุด

มาเป็นที่หนึ่งเสมอ

มาราธอนจึงถูกยกมาเปรียบเปรย

มิติของชีวิตอยู่ตลอด

ไม่เว้นแม้กระทั่งโลกของการทำงาน..

ทุกวันนี้ผมยังแอบเสียดาย

ว่าตอนทำงานใหม่ๆ

ไม่มีใครมาบอกผมว่า..

การทำงานก็เหมือนมาราธอน

กว่าจะแตะเส้นชัยในวัยเกษียณ

ก็ต้องใช้เวลาในการออกวิ่งที่ยืดยาวเกือบ 40 ปี

กว่าจะรู้ตัวอีกที ว่าโลกการทำงานคือมาราธอน

ก็เสียเวลาในการตั้งหลักปักฐาน

ทั้งด้านการงาน การเงิน สุขภาพ และอื่นๆ

แต่ทุกอย่างก็ยังไม่สายเกินไป

ที่จะกลับตัวกลับใจ และมุ่งมั่นฝึกซ้อม

มาราธอนแห่งการทำงานเสียใหม่

เพื่อให้ทุก ๆ เช้าที่ตื่นมา

ยังอยากไปพัฒนาตัวเอง

ให้แข็งแกร่งขึ้น เร็วขึ้น เพื่อทำเวลาได้ดีขึ้น

ทั้งการคิด การตัดสินใจ และอื่นๆ อีกมากมาย

แม้บางที วิ่งไปเรื่อย ๆ จนเริ่มเหนื่อยล้า

ท้อแท้ คิดอยากจะออกจากเส้นทาง

ก็อยากให้ลองกัดฟัน ค่อยๆ สู้ต่อไป

คำว่า ‘สู้’ ในที่นี้คือ สู้กับตัวเอง

หลายครั้งเราชอบเอาจังหวะชีวิตคนข้างหน้า

มาสวมทับจังหวะชีวิตของเรา

ซึ่งการวิ่งไม่สามารถทำได้แบบนั้น

การวิ่งสอนให้เรารู้จักจังหวะก้าวของตัวเอง

จังหวะหายใจของตัวเอง

จังหวะความเร็วของตัวเอง

อาจไม่ช้าเกินไป ไม่เร็วเกินไป

แต่สามารถเข้าเส้นชัยได้เหมือนกัน

ขอแค่อย่าหยุด และไปต่อเรื่อย ๆ

ก็ได้ผลลัพธ์เหมือนกัน

เมื่อถึงเส้นชัย แม้ไม่ใช่ที่หนึ่ง

แต่การเอาชนะกายและใจตัวเองได้

จากการสู้ที่มาจากการฝึกฝน

ที่รู้จังหวะในชีวิตของตนเองได้

คือ หนึ่งในความสำเร็จที่ต้องภูมิใจ

เพราะไม่มีใครอื่นใด จะรู้ใจได้ดีเท่าตัวเรา

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *